Lekcja 3 – Specjalne potrzeby edukacyjne w europejskich systemach kształcenia
Wszyscy uczniowie, którzy wymagają pomocy ze względu na indywidualnie zidentyfikowane potrzeby rozwojowe i edukacyjne, kwalifikują się do otrzymania wsparcia. Edukacja specjalna jest przeznaczona dla uczniów niepełnosprawnych (niepełnosprawność fizyczna, w tym afazja, niepełnosprawność intelektualna, ślepota, niedowidzenie, głuchota, niedosłyszenie, autyzm, zespół Aspergera, zespół wielu zaburzeń rozwojowych), niedostosowanych społecznie lub zagrożonych niedostosowaniem społecznym, którzy wymagają specjalnej organizacji procesu nauczania. Potrzebę kształcenia specjalnego zawiera decyzja wydana po przeprowadzeniu badania psychologiczno-pedagogicznego przez specjalistów z poradni dla młodzieży i dzieci.
Edukacja specjalna jest integralną częścią większości systemów edukacji w Europie. Uczniowie ze specjalnymi potrzebami edukacyjnymi uczą się razem z innymi uczniami w szkołach / przedszkolach, szkołach integracyjnych / przedszkolach, gdzie wszystkie klasy / grupy są klasami / grupami integracyjnymi lub w klasach integracyjnych w ogólnodostępnych szkołach / przedszkolach, gdzie są klasy integracyjne lub głównego nurtu nauczania.
Kształcenie specjalne stosuje te same metody nauczania co kształcenie ogólne, chociaż większy nacisk kładzie się na indywidualną pracę z każdym uczniem. Nauczyciele mają swobodę wyboru określonych metod i form pracy, a także zasobów dydaktycznych, ale są zobowiązani do stosowania podstawowych zasad edukacji specjalnej (np. dostosowanie działań dydaktycznych do umiejętności i potrzeb uczniów oraz do istniejących okoliczności, konieczność podniesienia poziomu trudności ze względu na uzyskiwane oceny, potrzeby wykorzystania demonstracji i przykładu w procesie nauczania).