Lekcja 2 – Identyfikacja różnych zaburzeń umysłowych i fizycznych
Edukacja uczniów ze specjalnymi potrzebami edukacyjnymi jest integralną częścią systemu edukacji w większości krajów europejskich.
Celem wsparcia dzieci z takimi potrzebami jest stymulowanie rozwoju psychicznego i fizycznego uczniów oraz zwiększenie efektywności nauczania. Ponadto dąży się do łagodzenia zaburzeń, w tym zaburzeń zachowania i eliminowanie ich przyczyn i objawów. Istotne jest przygotowanie dzieci i młodzieży do życia jako pełnoprawnych członków społeczeństwa (w obrębie rodziny, społeczności lokalnej i rynku pracy) używając metod, które wspierają wszechstronny rozwój potencjału uczniów.
Aby zapewnić skuteczność wsparcia psychologicznego i edukacyjnego, należy najpierw właściwe określić potrzeby ucznia, a następnie zapewnić najbardziej odpowiednie rodzaje i metody wsparcia, które przyniosą spodziewane efekty.
Specjalne potrzeby edukacyjne dotyczą uczniów:
- bardzo zdolnych,
- przewlekle chorych,
- niepełnosprawnych,
- ze specyficznymi trudnościami w nauce (dysleksja, dysgrafia, dyskalkulia i dysortografia),
- z upośledzeniem mowy,
- z trudnościami emocjonalnymi i behawioralnymi wywołanymi traumą,
- doświadczających powtarzających się niepowodzeń edukacyjnych,
- doświadczających zaniedbania społecznego ze względu na status materialny rodziny, jakość spędzania wolnego czasu i społeczne relacje towarzyskie,
- doświadczających trudności adaptacyjnych wynikających z różnic kulturowych lub odmiennego wykształcenia,
- wykluczonych społecznie i narażonych na ryzyko wykluczenia.